Marc Faber comment on US economy
Investment analyst and entrepreneur Dr. Marc Faber concluded his monthly bulletin (June 2008) with the Following:
''The federal government is sending each of us a $600 rebate. If we spend that money at Wal-Mart, the money goes to China .. If we spend it on gasoline it goes to the Arabs. If we buy computer software it will go to India . If we purchase fruit and vegetables it will go to Mexico , Honduras and Guatemala . If we purchase a good car it will go to Germany . If we purchase useless crap it will go to Taiwan and none of it will help the American economy. The only way to keep that money here at home is to spend it on prostitutes and beer, since these are the only products still produced in US. I've been doing my part.
Sunday, February 8, 2009
രണ്ടു രൂപയുടെ വില.....
രണ്ടു രൂപയ്ക്ക് ഇത്രമാത്രം വിലയുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് അന്നാണ് മനസ്സിലായത്...കൊച്ചി ശാസ്ത്ര സാങ്കേതിക സര്വ്വകലാശാലയില് ബിരുദാനന്ദര ബിരുദത്തിനു പഠിയ്ക്കുന്ന കാലം... ഞങ്ങളുടെ കാമ്പസ് ഫൈന് ആര്ട്സ് ഹാളിനു സമീപമുള്ളതാണ്... പ്രധാന കാമ്പസ്സായ കളമശ്ശേരിയില് യുവജനോല്സ്സവം നടക്കുന്നു.. അതിനായി ഞങ്ങള് മറൈന് കാമ്പസ്സില് ഉള്ളവര് പ്രധാന കാമ്പസ്സില് പോയി..യുവജോനോല്സ്സവം കഴിഞ്ഞു ഓരോരുതര് പിരിഞ്ഞു..
ഞാന് ചെറായി ബീച്ചിലുള്ള എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു..കഷ്ടിച്ച് വണ്ടികൂലി കയ്യിലുണ്ട് .. പറവൂര് എത്തി... പതിമൂന്നു രൂപ ബാക്കിയുണ്ട് ..കലശലായ വിശപ്പ് ...അടുത്തുള്ള ഹോട്ടല് എന്നെ മാടിവിളിച്ചു ...കയറി .. വിലവിവര പട്ടിക നോക്കി . മസ്സാലദോശ പത്തു രൂപ ...ഒരു മസ്സാല ദോശ കഴിച്ചു വിശപ്പടക്കാന് തീരുമാനിച്ചു.ചായയ്ക്ക് കാശില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു ..കൂടെയുള്ള വടയും ഈ പത്തു രൂപയില് പെടുമെന്ന് ഞാന് കരുതിയത് തെറ്റി...പന്ത്രണ്ടു രൂപ ആയി..ബാക്കിയുള്ള ഒരു രൂപയ്ക്ക് എനിക്ക് ബസ്സില് കയറാന് ഒക്കില്ല...ഞാന് കുറച്ചു നേരം ബസ്സ് സ്റ്റാന്ഡില് കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു .. ആരെയെന്കിലും പരിചയക്കാരെ കണ്ടെന്കില് പറഞ്ഞു വണ്ടികൂലി വാങ്ങാമെന്നു കരുതി...ബസ്സ് കാരോട് സത്യം പറഞ്ഞാല് ചിലപ്പോള് വിശ്വസ്സിചില്ലെന്നു വരും..
പരിചയക്കാരെ ആരെയും കാണാതായപ്പോള് ഞാന് നടക്കാന് തീരുമാനിച്ചു... ഏകദേശം രണ്ടു കിലോമീറ്റര് നടന്നപ്പോള് ക്ഷീണം തോന്നി...ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പില് കുറച്ചു നേരം നിന്ന് ക്ഷീണം വിചാരിച്ചു..ക്ഷീണം കാരണം തുടർന്ന് നടക്കാനുള്ള താല്പ്പര്യം കുറഞ്ഞു.. ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു..പരിചയമുള്ള മുഖം ഒന്നും ഇല്ല. കാഴ്ച്ചയിൽ ദാനശീലൻ എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരാളോട് സങ്കോചത്തോടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. വിശ്വാസം ആയില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. പിന്മാറാൻ തളര്ച്ച അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് രണ്ടു രൂപ തരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു..ഒന്നാലോചിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം രണ്ടു രൂപ എടുത്തു നീട്ടി. അന്നേരത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവം നോക്കാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ചമ്മൽ ആയിരുന്നു. അടുത്ത ബസിൽ കയറി യാത്ര തുടർന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞോ എന്ന് ഞാൻ ഓര്ക്കുന്നില്ല..
മൂന്ന് രൂപയ്ക്ക് ചെറായി വരെ എത്തിയ ഞാൻ അവിടെ ഇന്നും ഇറങ്ങി വീണ്ടും നടന്നു. മൂന്നര കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള എന്റെ വീടിലേക്ക്..നടക്കുന്നതിനിടയിൽ എനിക്ക് രണ്ടു രൂപതന്നു സഹായിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ഒര്ക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു..കഴിഞ്ഞില്ല..രണ്ടുരൂപയ്ക്ക് പകരം അഞ്ചു രൂപ ചോദിയ്ക്കാൻ തോന്നാത്തതിൽ എപ്പോളോ മനസ്സ് അത്യാഗ്രഹിയായി .. അഞ്ചു രൂപ വാങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഒന്നര കിലോമീറ്റർ നടന്നാൽ മതിയായിരുന്നു...എന്നെ അറിയാത്ത , ഞാൻ ഒര്ക്കാത്ത ആ മഹാമാനസ്കനെ ഞാൻ ഇന്നും മനസ്സോടെ നമിക്കുന്നു...
ഞാന് ചെറായി ബീച്ചിലുള്ള എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു..കഷ്ടിച്ച് വണ്ടികൂലി കയ്യിലുണ്ട് .. പറവൂര് എത്തി... പതിമൂന്നു രൂപ ബാക്കിയുണ്ട് ..കലശലായ വിശപ്പ് ...അടുത്തുള്ള ഹോട്ടല് എന്നെ മാടിവിളിച്ചു ...കയറി .. വിലവിവര പട്ടിക നോക്കി . മസ്സാലദോശ പത്തു രൂപ ...ഒരു മസ്സാല ദോശ കഴിച്ചു വിശപ്പടക്കാന് തീരുമാനിച്ചു.ചായയ്ക്ക് കാശില്ലാത്തതുകൊണ്ട് ചൂടുവെള്ളം കുടിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു ..കൂടെയുള്ള വടയും ഈ പത്തു രൂപയില് പെടുമെന്ന് ഞാന് കരുതിയത് തെറ്റി...പന്ത്രണ്ടു രൂപ ആയി..ബാക്കിയുള്ള ഒരു രൂപയ്ക്ക് എനിക്ക് ബസ്സില് കയറാന് ഒക്കില്ല...ഞാന് കുറച്ചു നേരം ബസ്സ് സ്റ്റാന്ഡില് കറങ്ങി തിരിഞ്ഞു .. ആരെയെന്കിലും പരിചയക്കാരെ കണ്ടെന്കില് പറഞ്ഞു വണ്ടികൂലി വാങ്ങാമെന്നു കരുതി...ബസ്സ് കാരോട് സത്യം പറഞ്ഞാല് ചിലപ്പോള് വിശ്വസ്സിചില്ലെന്നു വരും..
പരിചയക്കാരെ ആരെയും കാണാതായപ്പോള് ഞാന് നടക്കാന് തീരുമാനിച്ചു... ഏകദേശം രണ്ടു കിലോമീറ്റര് നടന്നപ്പോള് ക്ഷീണം തോന്നി...ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പില് കുറച്ചു നേരം നിന്ന് ക്ഷീണം വിചാരിച്ചു..ക്ഷീണം കാരണം തുടർന്ന് നടക്കാനുള്ള താല്പ്പര്യം കുറഞ്ഞു.. ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു..പരിചയമുള്ള മുഖം ഒന്നും ഇല്ല. കാഴ്ച്ചയിൽ ദാനശീലൻ എന്ന് തോന്നുന്ന ഒരാളോട് സങ്കോചത്തോടെ കാര്യം പറഞ്ഞു. വിശ്വാസം ആയില്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. പിന്മാറാൻ തളര്ച്ച അനുവദിക്കാത്തത് കൊണ്ട് രണ്ടു രൂപ തരുമോ എന്ന് ചോദിച്ചു..ഒന്നാലോചിച്ചിട്ട് അദ്ദേഹം രണ്ടു രൂപ എടുത്തു നീട്ടി. അന്നേരത്തെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖഭാവം നോക്കാൻ എനിക്ക് വല്ലാത്ത ചമ്മൽ ആയിരുന്നു. അടുത്ത ബസിൽ കയറി യാത്ര തുടർന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തോട് നന്ദി പറഞ്ഞോ എന്ന് ഞാൻ ഓര്ക്കുന്നില്ല..
മൂന്ന് രൂപയ്ക്ക് ചെറായി വരെ എത്തിയ ഞാൻ അവിടെ ഇന്നും ഇറങ്ങി വീണ്ടും നടന്നു. മൂന്നര കിലോമീറ്റർ ദൂരെയുള്ള എന്റെ വീടിലേക്ക്..നടക്കുന്നതിനിടയിൽ എനിക്ക് രണ്ടു രൂപതന്നു സഹായിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം ഒര്ക്കാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു..കഴിഞ്ഞില്ല..രണ്ടുരൂപയ്ക്ക് പകരം അഞ്ചു രൂപ ചോദിയ്ക്കാൻ തോന്നാത്തതിൽ എപ്പോളോ മനസ്സ് അത്യാഗ്രഹിയായി .. അഞ്ചു രൂപ വാങ്ങിയിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് പിന്നെ ഒന്നര കിലോമീറ്റർ നടന്നാൽ മതിയായിരുന്നു...എന്നെ അറിയാത്ത , ഞാൻ ഒര്ക്കാത്ത ആ മഹാമാനസ്കനെ ഞാൻ ഇന്നും മനസ്സോടെ നമിക്കുന്നു...
Sunday, February 1, 2009
എന്നെ മടുപ്പിച്ച നഗരജീവിതം!!
അങ്ങിനെ രണ്ടു മാസ്സത്തെ വിരസമായ നഗര ജീവിതം വിട്ടു ഞാന് ഇന്നു എന്റെ സൗഹൃദം തുളുമ്പുന്ന ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിലേക്ക് കുടിയേറുകയാണ്.. കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മാസ്സമായി ഒരു ലക്ഷത്തോളം വരുന്ന മാലെ' (Male') ജനസംഗ്യയുടെ ഒരു ഭാഗമായി കഴിയികയയിരുന്നൂ... മാലിദ്വീപ് ചെറു ചെറു ദ്വീപുകള് ( അങ്ങിനെ പറയാമോ എന്നറിയില്ല . എന്തെന്നാല് അത്രയക്ക് ചെറുതാണ് ഓരോ ദ്വീപും ) ചേര്ന്ന ഏഷ്യയിലെ ഏറ്റവും ചെറിയ രാജ്യമാണ്.. അതിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദ്വീപാണ് തലസ്ഥാനമായ മാലെ'. ഏകദേശം രണ്ടു കിലോമീറ്റര് വിസ്തീര്ണം മാത്രമുള്ള ഇവിടെ ഞാന് വളരെ ഏകാന്തത അനുഭവിക്കുന്നു.. എനിക്ക് കൂട്ടായി എന്റെ ഏകാന്തത മാത്രം....ഞാന് ജോലിചെയ്യേണ്ട ദ്വീപില് എനിക്ക് അത്യാവശ്യം സുഹൃത്തുക്കള് ഉള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് സൗമ്യ സുന്ദരമായ ആ കൊച്ചു ഗ്രാമീണ ദ്വീപാണ് ഇഷ്ടം... ഇവിടെ ഈ മഹാനഗരത്തില് സൌഹൃതങ്ങള്ക്കായ് ഞാന് ശ്രമിക്കാതിരുന്നില്ല.. ഇവിടെ പക്ഷേ സൌഹൃതങ്ങള് പോലും അളന്നും തൂക്കിയുമാണ്കയ്മാരുന്നത് . സൂക്ഷിച്ചു , സംശയ ദൃഷ്ടിയോടെ മാത്രം ആള്ക്കാര് ഇടപഴുകുന്നു... ഒരിക്കല് അല്ല പല തവണ ഞാന് ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, കാത്തുസൂക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു സൌഹൃതം പോലും എനിക്ക് ഈ നഗരം തന്നില്ല... ഉള്ളു തുറന്നൊന്നു ചിരിക്കാന് , സംസാരിക്കാന് കൊതിച്ച ദിവസ്സങ്ങള് അനവധിയാണ് ... ഇപ്പോളിതാ എന്റെ സ്നേഹസംപുഷ്ടമായ ഗ്രാമം എന്നെ വരവേല്ക്കാന് തയ്യാറായി നില്ക്കുന്നു... എന്റെ സുഹൃത്തുക്കള് എന്നെ കാത്തിരിക്കുന്നൂ...എന്റെ ബ്ലോഗ് സുഹൃത്തുക്കളെ ഒരു ചെറിയ ഇടവേള ഞാന് എടുക്കുകയാണ്... എന്റെ പുതിയ ഓഫീസില് ഇന്റര്നെറ്റ് കന്നെക്ഷന് കിട്ടുന്നത് വരെ .......
Subscribe to:
Comments (Atom)