തെളിഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ വെളിച്ചത്തിന് ശക്തി കുറഞ്ഞു താഴേക്ക്‌ പതിക്കുന്ന സൂര്യനെ കണ്ടുകൊണ്ടാണ് ഞാനിന്നു തീരത്തിലേക്ക് ചെന്നത്. മുഖാമുഖം ഞങ്ങൾ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ, അവിടെനിന്നോ കടന്നു വന്ന മേഘക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ആ മുഖം ഊളിയിട്ടതോ, മേഘക്കൂട്ടം മറച്ചതോ. അരിച്ചിറങ്ങുന്ന ഓരോ പ്രകാശകണത്തിനും ഒരുപാടു തിളക്കമായിരുന്നു. പഴുതിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങുന്ന പ്രകാശം നോക്കി ഞാൻ നിന്നു. റഫീഖ് അഹമ്മദിൻറെ വരികളിലൂടെ ഞാൻ ആ വെളിച്ചത്തെ എന്നിൽ പിടിച്ചു നിർത്തൻ ശ്രമിച്ചു.. "മരണമെത്തുന്ന നേരത്ത് നീയെൻറെയരികിൽ ഇത്തിരി നേരം ഇരിക്കണേ..."  കടലിന്റെ നിറം നീലയിൽ നിന്നും പച്ചയിലെക്കും പിന്നെ കറുപ്പിലേക്കും സംക്രമിച്ചു. ഒരു തണുത്ത നിശ്വാസമായി കുളിർകാറ്റ് ആശ്വസിപ്പിക്കാനെത്തി. അപ്പോളേക്കും ചുറ്റും ഇരുൾ വ്യാപിച്ചിരുന്നു.